Częste zasłanianie lub zatykanie uszu - terapia nadwrażliwości na dźwięki u dzieci, Warszawa Ursynów
Możliwe formy wsparcia:
Zasłanianie lub zatykanie uszu
Niektóre dzieci zasłaniają lub zatykają uszy w określonych sytuacjach – podczas odkurzania, korzystania z suszarki, w przedszkolu, na urodzinach czy w zatłoczonych miejscach. Może to być sposób radzenia sobie z dźwiękami, które są dla nich zbyt intensywne lub nieprzyjemne.
Jednorazowe reakcje na bardzo głośne dźwięki są naturalne. Jeżeli jednak dziecko regularnie zasłania uszy podczas codziennych sytuacji, unika miejsc, w których jest głośniej, lub reaguje silnym dyskomfortem na dźwięki, warto skonsultować się ze specjalistą.
Nadwrażliwość na dźwięki nie oznacza wyłącznie trudności z głośnymi hałasami. Dla dziecka problemem może być również brzęczenie świetlówki, regularne pikanie urządzenia z rozładowującą się baterią czy szum oczyszczacza powietrza. Dźwięki, które dla innych osób są niezauważalne lub nie stanowią problemu, mogą być dla dziecka bardzo nieprzyjemne i znacząco wpływać na jego codzienne funkcjonowanie. W takich sytuacjach warto skonsultować trudności ze specjalistą i ocenić, czy dziecko potrzebuje odpowiedniego wsparcia lub terapii.
Jak mogą objawiać się trudności?
Dziecko zasłania uszy podczas odkurzania, suszenia włosów, fajerwerków, koncertów lub innych głośnych wydarzeń.
Niechętnie przebywa w centrach handlowych, na placach zabaw, w salach zabaw, przedszkolu lub podczas większych spotkań rodzinnych.
Dźwięk może wywoływać płacz, lęk, rozdrażnienie lub potrzebę natychmiastowego opuszczenia danego miejsca.
Nadmierna wrażliwość na dźwięki może utrudniać udział w zajęciach przedszkolnych, szkolnych oraz wspólnych zabawach. Po powrocie z placówki edukacyjnej lub sali zabaw dziecko jest rozdrażnione, przesadnie zmęczone i poszukuje wyciszenia (zamyka się w innym pokoju, a nawet chowa do łóżka lub szafy).
Kiedy warto skonsultować się z terapeutą?
Warto zgłosić się do specjalisty, gdy dziecko:
- często zasłania lub zatyka uszy podczas codziennych sytuacji,
- unika miejsc, w których jest głośniej,
- reaguje płaczem, lękiem lub silnym napięciem na dźwięki,
- ma trudności z funkcjonowaniem w przedszkolu lub szkole z powodu hałasu,
- oprócz nadwrażliwości na dźwięki występują również inne trudności sensoryczne.
Jakie są etapy terapii?
Terapeuta przeprowadza szczegółowy wywiad z rodzicami, obserwuje dziecko oraz ocenia sposób przetwarzania bodźców słuchowych i innych bodźców sensorycznych.
Na podstawie diagnozy ustalane są cele terapii oraz dobierane aktywności odpowiadające potrzebom dziecka.
Podczas zajęć dziecko uczestniczy w aktywnościach wspierających regulację sensoryczną oraz stopniowe oswajanie z bodźcami dźwiękowymi w bezpiecznych warunkach.
Rodzice otrzymują zalecenia dotyczące wspierania dziecka w codziennych sytuacjach oraz sposobów stopniowego zwiększania tolerancji na dźwięki.
Metody terapii
Terapia integracji sensorycznej
Podczas zajęć wykorzystywane są aktywności wspierające prawidłowe przetwarzanie bodźców słuchowych oraz innych informacji sensorycznych.
Terapia logopedyczna (oswajanie z bodźcami dźwiękowymi)
W kontrolowanych warunkach dziecko uczy się lepiej tolerować dźwięki, które wcześniej wywoływały dyskomfort. Intensywność bodźców jest zawsze dostosowana do jego możliwości.
Regulacja sensoryczna i samoregulacja
Celem ćwiczeń jest wspieranie układu nerwowego w lepszym odbieraniu i organizowaniu bodźców z otoczenia. Dziecko poznaje sposoby radzenia sobie z nadmiernym pobudzeniem oraz napięciem wywołanym przez bodźce z otoczenia.
Edukacja rodziców
Rodzice otrzymują wskazówki dotyczące organizacji otoczenia oraz sposobów wspierania dziecka w sytuacjach, które są dla niego trudne.
Najczęściej zadawane pytania
Nie. Takie zachowanie może mieć różne przyczyny i nie zawsze świadczy o zaburzeniach integracji sensorycznej. Jeśli jednak występuje często lub utrudnia codzienne funkcjonowanie, warto skonsultować dziecko ze specjalistą.
Niektóre dzieci odbierają takie dźwięki jako wyjątkowo intensywne i nieprzyjemne. Może to wynikać z nadwrażliwości na bodźce słuchowe lub innych trudności w przetwarzaniu sensorycznym.
U części dzieci wrażliwość zmniejsza się wraz z rozwojem. Jeżeli jednak trudności utrzymują się lub nasilają, warto przeprowadzić diagnozę i w razie potrzeby wdrożyć odpowiednią terapię.
Terapia polega na odpowiednio dobranych aktywnościach wspierających regulację sensoryczną oraz stopniowe zwiększanie tolerancji na bodźce dźwiękowe. Zakres działań jest zawsze dostosowany do indywidualnych potrzeb dziecka.
Tak. Jeżeli reakcje na dźwięki są nietypowe lub pojawiają się nagle, warto wykluczyć problemy ze słuchem lub inne przyczyny medyczne. Dopiero po takiej ocenie można określić, czy trudności mogą być związane z przetwarzaniem sensorycznym.